نپرس کی؟ بپرس چی؟
سال ها پیش،
دوستی دانه ای گل داد مرا
صفا نام
برخی بگویندش: مصفّا
چو دانه را بکاشتم...
هزاران گل؛
برآمد زخاک
باغمان را بساخت آباد
بسان جنگلی آزاد
..............
به روزگار کودکی
خواندمش سروده فروغ را
«انگار رو برگ گل لاله عباسی
خامه دوزیش کرده بودن»
دلگیر گشتم از فروغ؛
چرا نگفت؟؟؟
«انگار رو برگ این صفای نازنازی....»
....................
بزرگی آمد
تیشه ای به دست
ز ریشه کند
صفای بی زیانم را
................
خروشم به آسمان برخاست
چرا؟؟ چرا؟؟
...........
پاسخش چنین بود:
گل را بباید که سنگین باشد و متین
ارزش خویش نگاه دارد
نروید به هر خاکی
گلدان شایسته ای بجوید
چشم به رنگین خانه ای بدوزد
بسان لاله عباسی
آآآآی ی ی ی ی ی
لاله عباسی؛ باکلاس و گران
نه چون صفا؛ هرجایی و ارزان
.................
گفتمش:
آورم تورا لاله عباسی
بگذار زنده بماند
این صفای ناز نازی
..................
بگشتم گل فروشان را
..................
دختری گلخانه دار
نشنیده بود نامی ز صفا
داد و ستد: پایاپای
آوَرَمَش بوته ای صفا و دانه
آوَرَدَم لاله عباسی به خانه
...............
چو نگاهش افتاد به صفا.....
گفت:
این که لاله عباسی است!
.......................................................
.......................................................
پی نوشت1: روان صفا(لاله عباسی) هایم شاد... آرزو کنید سال دیگر زیاد شوند
